A peu près
Op 36.000 kilometer hoogte, à peu près, hangt een stuk techniek dat mij toelaat de Belgische radio en televisie te bekijken en te beluisteren naar hartelust. Dat is al drie jaar lang zo en was voor mij een geschenk uit de hemel. Nu weet ik dat de hemel 36.000 kilometer ver is. A peu près.
Van Kanaal 2 had ik nog nooit gehoord, Tom Waes was voor mij een nobele onbekende, het programma de slimste mens was een openbaring, de herhalingen van Alles kan beter waren voor mij volledig nieuw. Dus U ziet, keuze te over, ik leefde in de jaren stillekes op televisiegebied.
Dezer dagen loopt er een programma dat inspeelt op de crisis en de vereenzaming. Komen eten! is een prachtidee om met zijn allen samen goedkoper te eten en dat niet alleen te hoeven doen. De kijker wordt op de proef gesteld middels vier randdebielen die niets beter omhanden hebben dan naar kookprogramma’s te staren en denken: Alles kan beter.
Hier maken we er een familiespel van. De eerste die de kamer verlaat, braakt, een schoen in het telvisietoestel plant verliest. Tot hiertoe hebben we nooit het eerste reclameblok gehaald.
Gisteren meende een deelnemer van een boom te moeten vreten en vol overtuiging te declameren: Dit smaakt naar een Pommerol, St Emilion. Achteraf waren de glazen te klein, de borden te groot, de tonijn smaakte naar kalkoen en de gastvrouw was iets te veel afwezig naar zijn zin. Het mens stond te koken opdat gij uw buik kon rondvreten en achteraf uw krietiek kon uitbraken! Verder weet ik het niet want het kokhalzen deed mij alweer het onderspit delven in dit voor de rest leuke spel.
Behalve een prijs voor het koken is er nog een eervolle vermelding voor de diegene die het meest aantal keren het aanhangsel -tje uit zijn strot geperst krijgt. Veel vreet of drank kan daar volgens mij niet op tafel komen. Het zijn steevast: glaasjes wijn, visschoteltjes, dessertjes, mosseltjes, kreeftjes (terwijl er een knoert van een kreeft levend wordt gekookt), pladijsjes, aardappeltjes, stoofpotjes en andere kost met de plopafmetingen.
Gelukkig was er nog Plat préféré alwaar gekookte aardappelen met stoofvlees op het menu stonden.
Was getekend
Druk, druk, druk
Druk, druk, druk. Vooral in mijn kop dan. Want U denkt toch niet dat ik mij in het dagelijkse gewoel stort van mensen die menen altijd en overal ergens te moeten zijn? Neen, daar begin ik niet aan. Maar zo een drukte in de kop is ook heel stresserend. Stel U voor: Mijn kippen moeten gevoederd worden; de eieren die dat pluimvee produceert moeten verzameld en gebakken worden; de os en de ezel hun dagelijkse portie hooi en strooi moet aangevoerd worden; mijn jongste erfgenaam haar melk moet opgewarmd worden, ook moet zij nog vergezeld worden naar de dorpsschool; ik moet bijtijds rookwaren inkopen, nu en dan stoppen om die te consumeren; de buurman zijn koeien moeten gemolken worden, alhoewel ik daar eigenlijk nergens voor tussenzit; de pan waar ik zometeen het eten in zal knutselen moet gereinigd en gevuld worden met de juiste ingrediénten, liefst in die volgorde want anders wordt het een vieze soep en van vieze soep hou ik niet; bijtijds wil ik dan nog neerpennen wat er allemaal in mijn hoofd rondwarrelt, dus moet de computer aangezet worden; de generator, die zorgt voor voldoende stroom om dit te bewerkstelligen moet gecontroleerd worden op het voldoende brandstof hebben en mijn vrouw moet bevredigt worden.
Dus U ziet, ik ben geen luiaard.
Was getekend