Anderen
Soms vraag ik mij af of het wel gezond is om ganser dagen alleen op een berg rond te banjeren. ’s Ochtends verlaat iedereen de stulp en trekt richting waar hij of zij verwacht wordt. Dan pas begint mijn dag, ik word nooit ergens verwacht. Een voorraadje rookwaar, ramen open en piekeren, mijmeren, zingen, rondhuppelen, kippen voederen, nu en dan eentje slachten voor het middagmaal, nog meer rondlopen.
Waar is het allemaal goed voor? Zou ik niet beter ook zoeken naar een plek waar ik elke dag verwacht word? Want eigenlijk wordt ons zelfvertrouwen geregeerd door anderen. Anderen die hun zegen geven, anderen die afkraken, anderen die het als het erop aankomt het ook niet weten. Wie zijn dan wel die anderen die mijn zelfvertrouwen opkrikken of ondermijnen? Het zijn gewoon anderen die eigenlijk met hun gedachten en/of opmerkingen uit mijn wereld moeten blijven. Als ze dat niet doen zouden er ongelukken van komen.
Dus al bij al is het maar beter voor iedereen dat ik hier blijf. Het evenwicht zou kunnen verstoord worden.
Was getekend
Koeien en regels
Hij is er, hij staat er. De webstek van mij, en gans alleen van mij. Gekregen van Tom. Ondanks al zijn gezeik geeft hij mij zomaar gratis ende voor niets deze plek. Ziet U, de eeuwige twijfelaar in hem moet wel toegeven dat mijn waarheden als koeien, kudden vee zijn die het bij het rechte eind hebben. Dat er nu en dan zo een koe, lees gedachte, op hol slaat en een stampede veroorzaakt daar moet hij maar mee leren leven. “Regels moeten er zijn!” roept hij vertwijfeld uit als hij een onrustige koe opmerkt, lees gedachte, en dit is de laatste keer dat ik gedachte schrijf. Als U hem nu nog niet doorhebt dan surft U maar weg. Voor mijn part de oceaan over. Wel, mijn deerne heeft regels, één keer per maand als alles goed verloopt, ik niet. Waarom zou ik ze hebben? Tom zorgt wel voor de rompslomp. Zo gaat hij nu een boek schrijven. Hij noemt mij Van de Pot Gerukt maar meneer haalt het in zijn duffe kop “om een boek te schrijven”. Alweder zullen er allerlei regeltjes moeten gevolgd worden. De enige regels die ik wel eens zou willen zien zijn de geschrevene. Verras mij, kom maar op. En waag het niet deze stek te deleten. Ik weet waar je woont.
Was getekend
Verdedigen
Het zaaltje beschikte over weinig verlichting. De rookwalm kon mij wel bekoren. Het toeganskaartje dat in mijn poten geduwd werd na het betalen van 10 Euro deed mij denken aan de maaltijdticketjes uit de lagere school. Voor tien Euro mocht ik niet verwachten dat ik op de voorste rijen mocht plaatsnemen. Ik schuifelde tussen een massa mensen door, richting een vrije plaats op de tribune. Een soort ijzeren stelling waarop zitjes waren vastgevezen. Beneden, rond wat mij deed denken aan een boksring maar zonder de elastieken die moesten vermijden dat een deelnemer met zijn smoel uit diezelfde ring donderde, stonden stoelen. Daar zouden de maffiosi met dikke sigaren en knappe wijven wellicht hun stek hebben.
Het ongure volkje rondom mij had er plezier in. De een zag er al achterlijker uit dan de andere. Veel zin om mij breed te maken opdat ik iets meer zitplaats kon bemachtigen had ik niet. Geprangd tussen twee getatoueërde matrozen met armen als heipalen zorgden er wel voor dat ik rustig bleef.
Het rumoer steeg en verwerd tot een storm alsof Barcelona er eentje in had geknald bij Real Madrid.
Tussen de armen en de rook door probeerde ik de ring te zien. Toen mij dat lukte merkte ik ook het doek op alwaar een gevecht werd aangekondigd: Konttrappen contest!
De eerste deelnemer was een stevige, lange knaap. Gewapend met een paar voetbalschoenen voorzien van ijzeren noppen. De tweede kwam tussen de tribunes binnen als een echte boxer, met glitterende kamerjas, cape diep over het hoofd, het strijdtoneel opgehuppeld. Dat huppelen vond ik wel komisch. Het enthousiasme van de zaal bereikte ongekende hoogtes. Dit moest een kampioen zijn dacht ik zo. Het huppelen ging verder. Die knaap stopte niet. Toen hij met een theatraal gebaar zijn cape afwierp en uitdagend de zaal rondkeek begreep ik waarom. Hij had maar één been.
De wedstrijd eindigde onbeslist. De eenbenige zijn tactiek was volledig op verdedigen gestoeld.
Het leven zelve, dacht ik. Doen we dat niet allemaal?
Was getekend